NETFLIX PREZENTUJE
Przesuń się.
W porządku.
Gotowa?
W porządku, czekaj...
Po prostu oddychaj, dobrze?
- Oddychasz? - Zrób to!
No dobrze. Raz...
Dwa...
- Trzy. - Kurwa!
- O Boże, Richard! - Przepraszam.
- To, kurwa, boli. - Przepraszam.
O Boże!
Prawie skończyłem.
Skończyłem.
Chyba trafiłeś w nerw.
Przepraszam, skarbie. Zrobiłem tak, jak kazała pielęgniarka.
To nie powinno być raczej gdzieś tu?
Nie, to górna zewnętrzna ćwiartka.
To czemu aż tak bolało?
W internecie nie pisali o takim bólu.
Nie wiem, Rach.
Większa igła. Może masz niższy próg bólu niż większość ludzi,
nie wiem.
Nie jestem lekarzem, pamiętasz?
Jesteś zły?
Nie.
Nie jestem zły...
Po prostu, nie wiem...
Zmęczony.
36 GODZIN PÓŹNIEJ
POBRANIE
Wasze formularze zgody.
Musicie podpisać na drugiej stronie.
Zasady przechowywania zarodków,
harmonogramy są z tyłu.
Oboje musicie parafować każdy akapit
- i podpisać tu. - Dobrze, dziękuję.
- To dla Pana. - A, to...
- Instrukcje są w środku. - Dobrze.
- Tu jesteś. - Hej! Coś nie tak?
Nic, tylko cholernie tu zimno.
Po prostu... wyluzuj. Nie przejmuj się.
Po prostu mi zimno.
Musisz podpisać tutaj.
O Boże, co my robimy?
- Naprawdę to robimy? Powariowaliśmy? - Nie, jesteśmy normalni.
Nie, to przeciwieństwo normalności.
Nie wiem, czy to nawet etyczne.
Co powiedział Marty?
„Posiadanie dziecka jest niemoralne”.
Marty to idiota.
„Przeludnienie, zmiany klimatu...
rozkwit neofaszyzmu”.
- Wzięłaś Valium? - Tak, a co?
Pani Biegler?
Chwilka.
Chyba rzeczywiście to robimy.
- Nie bój się, dobrze? - Dobrze.
Dasz radę. Potrzeba jednego dobrego jajeczka.
Okej, ty też.
Nie bój się, dasz sobie radę.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
Kurwa! O Boże, jak dobrze mieć w sobie twojego kutasa.
Tak, pieprz mnie jak pierdoloną dziwkę!
Pieprz mnie jak dziwkę!
Tak, chcę poczuć twojego chuja głęboko w sobie.
Tak, dajesz!
Kurwa! O, Boże!
Tak!
Kurwa! Tak! Boże!
Tak, kurwa! Uwielbiam, jak ściskasz moją dupę!
Lubisz moją pieprzoną dupę?
Tak!
Jakie to uczucie?
Chcesz mnie pieprzyć jak kurwę?
Tak!
Moja ośmiolatka była tu raz, żeby zobaczyć, jak pracuję.
„Zabierz swoją córkę do pracy”.
No cóż...
powiedziała, że mam najnudniejszą pracę na świecie.
Przez cały dzień...
tylko usypiam ludzi.
Przepraszam. Proszę pani?
Siostro?
Gdzie jest mój mąż?
Pani partner nie był z panią?
To mój mąż.
- Przepraszam... - Mój partner to mój mąż.
Pan Grim?
Grimes. Tak, Richard Grimes.
Musi pani pomówić z lekarzem. Pójdę poszukać.
- Coś się stało? - Chwilkę.
Czemu mi pani nie powie?
Halo?
Kurwa!
Nie było żadnych plemników.
Proszę?
Pani mąż nie miał plemników.
To znaczy, że nie mógł...
tego zrobić?
Nie, oddał nasienie, ale nie było plemników.
Dr Dordick przekaże państwu szczegóły.
To jakby automat do napojów.
Czy któreś z państwa pracowało w kinie?
Woda gazowana leci z jednego miejsca,
koncetrat z drugiego,
i po zmieszaniu tworzą Mountain Dew, Colę Light, czy co państwo lubią.
Ale jeśli rurka się zatka,
nie będzie Mountain Dew.
Zostaje tylko woda.
Richard jest prawdopodobnie zablokowany.
Psychicznie? Psychosomatycznie?
Nie psychicznie. Fizycznie.
- Jak w tym automacie. - Tak, przepraszam.
Rozmawiałem właśnie ze znajomym.
Jest urologiem. I to bardzo dobrym.
Pisze o tym książkę. Joel Fisher.
MĘSKA MENOPAUZA
O mój Boże.
To takie dołujące.
To nie dołujące, Rich.
Po naszej rozmowie jest przekonany,
że masz tam plemniki. Musimy je tylko wydostać.
Mamy na to procedurę,
a Joel jest w niej specjalistą.
Nazywa się TESE.
To ekstrakcja nasienia z jądra.
O, mój Boże.
Nie tak straszne, jak brzmi.
Wie pan, że on ma tylko jedno jądro?
Co?
Musi to wiedzieć.
Tak, zdaję sobie sprawę.
Mam tylko jedno jądro.
Tak, mam to w aktach.
Powiedziałem Fisherowi.
Nie przewiduje, żeby były problemy.
Ominie nasieniowody i przejdzie od razu do źródła,
wykonując biopsję jądra.
- Jak przy raku? - Nie, Rach, nie przy raku.
Nie mam raka, a zablokowane plemniki.
Wybacz, mówił o biopsji.
Jeszcze jedno, jeśli zrobimy TESE,
będziemy musieli wykonać też ICSE.
To docytoplazmatyczne podanie plemnika.
To dodatkowy wydatek, ale nic tu nie poradzimy.
Dobra wiadomość jest taka, że Fisher nie jest zajęty.
Akurat jest dziś w mieście.
Zła, że potrzebuje czeku na 10000 $.
Wiem, że to... dość nagle.
Nie ma problemu.
- Nie ma? - Nie.
Okej, zastanówcie się.
Przedyskutujcie.
A jak będziecie gotowi, dzwonię do Fishera.
Tymczasem Moira pomoże się przygotować,
i ruszamy do boju. Tak jest, bum!
Richard, nie mamy 10000 $.
Wiem, zadzwonię do Charliego.
Myślałam, że mieliśmy nikomu nie mówić.
Wiem, ale co mamy zrobić, Rach?
- Mój Boże. - Mamy tu 11 twoich jajeczek
i nie mamy ich czym zapłodnić.
Więc jak nie zadzwonię, mamy przerąbane.
Cykl skończy się klęską
i zmarnujemy dużą część budżetu dziecinnego na nic.
To świetnie, nie, dobrze, to nie...
jeśli będziesz tu w ciągu... dobrze, okej. W porządku.
Do zobaczenia. Cześć.
- Już jedzie z czekiem. - Tak?
- Tak! - Czy Cynthia coś mówiła?
Co? Oczywiście, że nie.
- Jest taka krytyczna. - Nie jest.
Była dziwna, nawet kiedy robiliśmy IUI.
POCZĘCIE KLINIKA PŁODNOŚCI
- Znowu to robią? - Nie, tym razem to coś innego.
Nowy lekarz, nowoczesna procedura, To jest...
zbieranie jajeczek, wylęganie... jakiś tam „ics...”.
Widziałaś moje spodnie?
Myślałam, że już skończyli i chcą zaadoptować.
Nadal to robią. Ale po tej sprawie z dziewczyną,
próbują zrobić to za wszelką cenę,
- więc robią to i to. - O mój Boże.
Są jak nałogowi hazardziści.
W każdym razie, to skomplikowana sprawa
i jest problem z plemnikami Richarda, więc muszą pożyczyć 10000 $
na teraz.
- Chyba mu ich nie dasz? Co? - Tak.
- Charlie! - Oddadzą mi.
Dając pieniądze, tylko ich zachęcasz.
- Do czego? - Do podążania za tą bajką o płodności,
kiedy jest jasne, że to ich pochłania.
Są wyczerpani.
Ich małżeństwo to wrak, ciągle się kłócą.
Są jak ćpuny płodności.
Bzdura.
Daj spokój. Robią to od lat!
Muszą przestać. Iść dalej.
Mamo! Sadie dzwoni. Nie brzmi za dobrze.
- O rany! Cześć, skarbie. - Muszę lecieć.
Naprawdę, przemyśl, co robisz.
Mamo, co się dzieje?
Nie, nic. Charlie jedzie do miasta...
Wstąpię do Russ & Daughters. Chcesz łososia?
Charlotte, chcesz łososia?
Co?
Tata jedzie na Manhattan. Chcesz coś z Russ & Daughters?
Bialy i bajgla ze wszystkim.
a dla mnie ćwierć kilo...
Nie! Dla mnie dziesięć deko atlantyckiego.
Skarbie, przepraszam cię. Wszystko okej?
Nie bardzo.
Co się dzieje?
Czy ty palisz?
Nie, rzuciłam. Mówiłam ci.
Ja... mam przeziębienie i...
stoję na zewnątrz i mi zimno.
Dziwnie brzmisz.
Nie za dobrze się czuję.
Oblałaś?
Nie... Boże, mamo. Nie...
Emocjonalnie, nie na uczelni. Boże, tak ci zależy na wynikach.
Ukończenie studiów w wieku 25 lat to niespecjalny wynik.
To kontrola szkód.
Przepraszam, nie musiałam tego mówić.
- Tak właśnie myślisz. - Nie myślę tak.
Chcę, żebyś znalazła coś, co lubisz robić,
wiesz, coś, co nada życiu znaczenie i cel.
Już znalazłam.
Pamiętasz?
Pisanie.
Tak, prawda.
I jesteś w tym dobra,
ale jeśli chcesz być pisarką przez duże P, profesjonalistką,
musisz być ambitna i zdyscyplinowana.
A jak masz z tym problem teraz, to co będzie
za jakiś czas, kiedy dojdą rachunki?
Nie oblałam, mamo. Na początku semestru wykonałam dobrą robotę,
z której jestem dumna. Ja...
Ja utknęłam
i nie dam rady oddać portfolio na zajęciach z pisania,
co w 80% składa się na ocenę, ale mam świetną profesor,
która we mnie wierzy i obiecała,
że wystawi mi „nieukończone”, co jest świetną wiadomością, bo...
Sadie?
Chyba czekam, aż mi powiesz, że za jakiś czas
nie będzie rzeczy „nieukończonych”.
Skarbie, przyjedź do domu i porozmawiamy osobiście.
- Nie mogę przyjechać, mamo. - Czemu nie?
Ponieważ... chcę być w mieście.
O mój Boże, Sadie. Jak sobie poradzisz?
Pójdę do pracy, będę kelnerką. Obiecuję, że nic nie zapłacisz.
Wujek Richard i ciocia Rachel mówili, że mogę się u nich zatrzymać...
Richard i Rachel mają dużo na głowie.
Nie są w stanie zajmować się nikim oprócz siebie.
Pożegnaj się ze wszystkimi.
Powiedz dobranoc!
Dobranoc!
W poniedziałki i czwartki czyszczą północną stronę ulicy.
We wtorki i piątki południową stronę ulicy.
W weekendy nic nie robią. Nie widzę problemu
z parkowaniem raz tu, raz tu. A ludzie skarżą się:
„Co zrobimy z samochodem”?
To wszystko imprezowicze upijający się w weekendy.
- Poważnie? - Tak.
Ledwo mogę wyprowadzić psy w nocy.
Chłopie.
Nie chcę znaleźć się w wieku 50 lat na zebraniu spółdzielni,
próbując zapobiec otwarciu nowego baru.
Richard...
nie będziemy tu obchodzić pięćdziesiątki.
Mam 47 lat.
Kiedy premiera książki?
- W kwietniu. - Wspaniale!
Gówno napisałam od urodzin Talii.
Musisz spróbować, mam obsesję na jego punkcie.
- Piłam to przez całe lato. - Nie, dzięki.
Serio? To Prosecco. Nie lubisz?
Nie, uwielbiam. Ja...
Nie mogę.
Jestem w cyklu.
To te treningi?
Moja siostra to robi i ma tyłek jak dwa kokosy. Polecasz?
Nie taki rodzaj cyklu. To...
In vitro.
O, mój Boże.
- Przepraszam, jestem taka głupia. - Nie!
Czemu... W porządku.
Nieprawda. Idiotka ze mnie.
Nie wiedziałam, że wróciliście do tego. Myślałam, że chcecie adoptować.
Chcemy. Ale w międzyczasie pomyśleliśmy,
że warto w to wejść.
To mi się udało.
„Wejść” w in vitro.
To nasz pierwszy raz. Mieliśmy już inseminację, ale nie...
wchodziliśmy na całego.
Jestem pewna, że to zwiększy wasze szanse.
Sama nie wiem...
liczby nie wyglądają dobrze.
Pogadaj z moją kuzynką, Erin.
- Tak? - Jej dzieci są z in vitro...
lekarze mówili, że nie ma sensu.
Miała jakiś jeden procent szansy.
I dwa razy była w ciąży.
Po czterdziestce. I tylko z jednym jajnikiem.
Na pewno chętnie z tobą pogada. A jej dzieci...
są wspaniałe. Zobacz.
Jakie urocze!
Prawda?
PRZENIESIENIE
Ten tutaj to świetny embrion.
Widzisz te upakowane komórki?
Aż się wyrywa.
Przeniosę oba, ale jeśli mam obstawiać, to na tego.
Gotowa?
W porząsiu...
to do boju! Kurtyna w górę!
Twoje zadanie to zrelaksować się i oddychać, dobrze?
Możesz poczuć lekki chłód.
Po prostu... zrelaksuj się.
Właśnie tak.
Lubisz rock progresywny?
Nie.
W porządku. To zachodzimy w ciążę, dobrze?
Tutaj. Weźmy tamtą.
- O, Boże! Richard! Łap to! - Cholera!
Richard! Jezu Chry...
Przepraszam. Hej!
- Otworzy pan... - To nic, skarbie.
Nie, próbuję zajść w ciążę.
Czy może pan otworzyć swoje okienko?
Właśnie miałam zabieg medyczny...
Ginekologiczny.
Więc byłabym wdzięczna, gdyby pan zwolnił i uważał na wyboje.
PRACA DOMOWA
- Jak nam idzie? - Dobrze!
Od tej chwili...
- nie widać żadnych materiałów o in vitro. - Świetnie.
Myślisz, że powinniśmy zdjąć obraz Lisy Yuskavage?
Co? Nie!
Patrzę na niego z perspektywy Beth.
My się przyzwyczailiśmy, ale...
jeśli usiądziemy razem na kanapie
i Beth usiądzie naprzeciwko, to ma ją przed nosem.
Niby co?
Pochwę.
Powinniśmy ją przynajmniej przesunąć, żeby nie była...
na środku.
Nie.
Jeśli nasza opiekunka będzie tak spięta, że zabroni nam posiadania dziecka
przez pochwę na ścianie, to...
walić to wszystko!
Nie!
To znaczy, wiesz co, pieprzyć to! Pieprzyć to wszystko!
Mam dość krytykantów,
mówiących nam, co mamy robić.
Lekarze, opieka społeczna, grupy wsparcia,
wszyscy się, kurwa, zamknijcie!
Wsadźcie to sobie w wasze dupy!
Zanim Kyra poszła na urlop macierzyński,
wszystko mi wytłumaczyła, więc jestem na bieżąco.
- Okej. - Ale...
nic nie zastąpi spotkania twarzą w twarz.
- Tak. - Proszę. Oby nie była za gorąca.
Dziękuję.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
To nasza dobra przyjaciółka.
Nie kobieta z obrazu, artystka, która go stworzyła.
To nasza przyjaciółka.
- To był prezent ślubny. - Tak...
Czyli zanim rozważali państwo adopcję, byliście w klinice leczenia niepłodności.
Tak.
To nie było dla nas. Źle się z tym czuliśmy.
Richard ma tylko jedno jądro, więc...
Widzę, że zeszłej zimy mieli państwo przydzieloną matkę.
Czy mogą mi państwo o tym opowiedzieć?
Tak.
Przez kilka miesięcy oficjalnie czekaliśmy
i nie było żadnych telefonów,
- co było dość przygnębiające. - Tak.
- Kyra mówiła nam o Portretach Rodziców... - Tak.
więc zdecydowaliśmy się spróbować.
Jakiś tydzień po uruchomieniu strony
dostaliśmy telefon.
Kurwa!
Halo?
Tak, cześć. To my.
Nie, cieszę się, że zadzwoniłaś. To idealny czas.
Tak, zgadza się. Nowy Jork.
Ma swoje wady i zalety, ale my go lubimy.
TIFFANY 19 LAT
Skąd jesteś?
Naprawdę?
Miejsce urodzin Billa Clintona.
LITTLE ROCK, ARKANSAS
13 TYDZIEŃ
Nigdy tam nie byliśmy, ale zawsze chcieliśmy...
chcieliśmy tam jechać.
Nie, oglądaliśmy telewizję.
Zgadza się, miasto, które nigdy nie śpi.
Przez miesiąc co noc z nią rozmawialiśmy.
Myślałam: „ale dziwak i chuderlak"...
No i zaprosił mnie na lody, czy coś,
nie wiem, co się robi w szóstej klasie a ja mówię „nie" i...
To chyba pierwsza klasa liceum.
Znowu mnie zaprosił. Był nieustępliwy.
Zakochaliśmy się w niej.
O co z tym chodzi?
Była tak młoda, że prawie jakbyśmy byli jej rodzicami.
Nie?
- Wizyta u lekarza poszła świetnie! - Okej!
Zrobiłam jeszcze coś takiego...
- To takie słodkie! - Pięknie!
Powiedzieli, że puls jest świetny.
Krew działa...
zrobili to całe USG i dziecko rośnie w odpowiednim...
tempie, więc...
TIFFANY LITTLE ROCK, ARKANSAS
- Więc umówiliście się na spotkanie? - Tak.
Okej.
Dwa dni przed Gwiazdką.
Niesamowite, że dostaliśmy bilety.
WITAMY W LITTLE ROCK STOLICY ARKANSAS
Ale hula.
U SŁAWNEGO DAVE'A
- Żeberka z grilla i mrożona herbata. - Wygląda świetnie, dziękuję.
Na pewno na nic nie ma pani ochoty?
Nie, dziękuję.
- Smacznego! - Dziękujemy.
Rach, spokojnie.
Tylko się spóźnia.
Proszę, zjedz trochę ziemniaków.
A potem było tylko...
puf.
Nie...
pokazała się i nigdy więcej nie odezwała.
Ostrzegali nas przed tym.
Na szczęście nie chciała od nas pieniędzy.
Po powrocie do domu
zobaczyliśmy, że na żadnym zdjęciu nie było nazwiska ani daty.
Kyra mówiła, że czasem dziewczyny chcą tylko czyjejś uwagi.
I dziecka wcale nie ma.
Nadal nie wiemy, czy ona była...
naprawdę w ciąży.
Sprawa jest łatwiejsza, gdy chodzi o pieniądze.
Przynajmniej ma to jakiś sens.
Ale oszustwa na tle emocji są...
dużo cięższe.
Większość ludzi, która przeszłaby przez to, co wy,
zrezygnowałaby.
Albo rzuciliby się w otchłań zabiegów w klinikach płodności.
To naprawdę jest świadectwem waszej siły jako para,
że trzymacie się tego
i wciąż chcecie adoptować.
Dziękujemy.
SUPLEMENTY NA PŁODNOŚĆ
KWAS FOLIOWY
ASPIRYNA DO ŻUCIA
Hej, Eno! Lazlo!
Rich?
SMS od Rachel.
Co pisze?
To dość intymne.
Wydają ci się większe?!
Dzięki.
DR LAWRENCE DORDICK
TEST
DZIECKO
Trzymamy kciuki.
Rach?
Tak, halo?
Tak. Oczywiście, proszę chwilę poczekać.
Rach!
Hej. To Dordick.
Możecie spróbować ponownie.
To wasze pierwsze in vitro, Rachel zareagowała dobrze.
Wystarczy jedno dobre jajeczko.
Z drugiej strony...
Oboje jesteście już w tym od jakiegoś czasu,
i jeśli pieniądze są ważne...
to oraz wiek Rachel sprawiają, że myślę, iż...
jasne, możecie spróbować ponownie,
ale największą szansę macie z jajeczka od dawczyni.
Tak, to duży krok, wiem.
Trzeba się przyzwyczaić.
I nie chcę umniejszać utraty pokrewieństwa dla Rachel.
Ale są też zalety.
Rachel doniosłaby dziecko, kontrolowałaby środowisko prenatalne,
urodziłaby.
Karmiła piersią.
I oczywiście mamy wkład genetyczny Richarda.
To dużo do przetrawienia.
Przemyślcie to.
Tymczasem, spójrzcie na nasz program,
omówcie to i widzimy się w przyszłym tygodniu.
CZASEM POTRZEBA TROJGA, BY STWORZYĆ RODZINĘ
Całkiem mu odjebało.
Za cholerę tego nie zrobię.
Powinniśmy to chociaż przemyśleć.
Nie mówię, że mamy to zrobić.
Możemy się zastanowić nad tym pomysłem.
Zrobić listę za i przeciw.
Rozmawialiśmy o tym. Przyrzekliśmy, że tego nie zrobimy.
Nie, to ty przyrzekałaś, że tego nie zrobisz. Ja...
Ja byłem cicho, bo nie chciałem cię zmuszać do zrobienia czegoś,
z czym musiałabyś żyć do końca życia.
Czyli przez cały ten czas, kiedy zakładałam, że myślimy tak samo,
ty skrycie marzyłeś o jajeczku od dawczyni?
To nie skryte marzenie.
Dla mnie tak.
Nie wiedziałam o tym. Sądziłam, że zdecydowaliśmy
wspólnie jako para,
że na pewno wyznaczymy granicę...
na science fiction!
To nie science fiction, Rach.
To właściwie całkiem proste. Robią tak ze zwierzętami hodowlanymi.
Nie jestem kozą!
Zły przykład. Przepraszam.
O, mój Boże.
Jesteś tym tak zapalony, że aż mnie to przeraża.
Nie jestem zapalony, tylko pragmatyczny.
Kolejne in vitro z twoimi jajeczkami, to jakieś cztery procent szans na ciążę?
Z jajeczkiem od dawczyni szansa rośnie z czterech do 65 procent.
Mój wewnętrzny hazardzista stawiałby na większą szansę.
O, mój Boże!
Jesteś Guy Woodhouse.
Co?
Mąż w Dziecku Rosemary, John Cassavetes to ty.
Tak, Rach, to ja,
Stoję sobie, gdy ciebie gwałci piekielny demon
Sugeruję tylko, żebyśmy posłuchali lekarza i przyjrzeli się wszystkim opcjom.
Przecież chcemy też adopcji. Co w tym wielkiego?
Po pierwsze, nie umieszczę części obcego ciała
w mojej macicy.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Wiem, że to dla ciebie bardziej skomplikowane.
- A dla ciebie to nie jest skomplikowane? - Tak, oczywiście, że tak.
Ale słyszałaś go.
Jest wiele pozytywów.
- Będziesz mogła nosić dziecko. - Hurra!
Czyli będę bojem hotelowym?
Nie.
Może od razu przeleć młodszą kobietę?
- O czym ty mówisz? - Patrz!
O, tam! Pieprz się z nią!
Nie chcę jej pieprzyć!
Boże, słuchaj, robimy wszystko, co się da,
oprócz porwania, żeby założyć rodzinę. Nie wiem, czemu to
nie wchodzi w grę.
Łatwo ci to mówić. Będziesz miał swój...
wkład genetyczny, a ja tylko...
Będę tylko...
Co?
Pominięta.
Nawet nie...
Przestań.
Kto to?
Dzieciaki z trzeciego piętra.
Czego one chcą?
Cukierków.
To Halloween.
Cholera.
Po prostu nie otwieraj.
Ktoś tam jest. Słyszałam.
Ale nie otwierają.
- Ale to święto. - Nie takie święto.
Nie każdy obchodzi Halloween.
Rok temu obchodzili.
Cukierek albo psikus!
Jezu, to jak eBay z jajeczkami.
O, Boże. Jedna ma stypendium sportowe za grę w golfa.
Słyszałeś w ogóle o czymś takim? Studia z golfem?
Myślałem, że pracujesz nad edycją.
Więc co sądzisz?
- Co? - Żeby miała twoje dziecko?
Ty będziesz miała moje dziecko.
Niech będzie. To co myślisz?
Myślę, że w porządku.
- To wszystko, co powiesz? - To dla mnie nie jest aż tak ważne.
To tylko jajeczko.
Jedna komórka.
Jedna komórka, która zawiera połowę chromosomów naszego dziecka.
- Widzę to inaczej. - To szalone, jak się wypierasz.
Nie przekreślaj wyparcia.
Czasem się przydaje, powinnaś spróbować.
Bez niego skończysz jak ten facet.
Posłuchaj.
Dwa fakultety, z filozofii i politologii
na uniwersytecie z Ivy League. Zaczęła w wieku 16 lat.
Zbyt onieśmielająca.
Twoje plemniki mogą być nieco nieśmiałe przy jej jajeczkach.
Ulubiona książka, Żródło?
Jest przy niej gwiazdka. Czyli jest zarezerwowana.
Pewnie ma listę oczekujących. Jak to z Ivy League.
Kliknij tę.
Jest ładna.
Ma licencjat z dziennikarstwa i filmoznawstwa.
Nic dziwnego, że oddaje jajeczka. Jest bez pracy.
Podoba mi się jej nos.
Mnie podoba się twój nos.
To trochę sprośne, prawda?
Dla mnie to trochę...
trochę sprośne.
O, mój Boże.
Chwila, czy to...
Fiona z baru Mogador?
To jest dziwne.
Myśl o tym, jak o ćwiczeniu. Nie ma złych ani dobrych odpowiedzi.
- Dobrze. - Okej?
Tak, w porządku.
Dobrze.
Jest ładna. To oczywiste.
Zawsze jest miła, kiedy wchodzimy.
Nawet jak jest tłoczno.
Ma uroczy śmiech.
Niesamowite ciało.
Latem, kiedy nosi te...
cienki bawełniane sukienki i jej włosy ułożone...
O, mój Boże.
Co?
Podobno nie ma złych odpowiedzi.
To bardzo zagmatwane. Nigdy tego nie robiłem.
Ja też nie, ale... przestań myśleć o pieprzeniu jej.
Okej?
Pomyśl o niej jak o swojej córce, a nie o...
kochance.
Ty tego chciałaś, pamiętasz?
Myślisz, że mi się to podoba?
Szukanie jajeczka kobiety, którą zapłodni plemnik męża,
żeby włożyć je do mojej cipki, żebyśmy mieli dziecko?
Boże!
Fiona przynajmniej istnieje,
jest z krwi i kości, a nie jakimś malutkim zdjęciem.
- Powinniśmy ją zapytać... - Oszalałaś?
- Jezu Chryste! - Jezu... Rachel, oszalałaś?
Nie możemy jej zapytać.
- Dała zdjęcie na stronie. - To nie znaczy, że...
Cześć.
Co wam podać?
Mój Boże!
To jak Opowieść podręcznej.
Byłoby inaczej, gdybym miała
młodszą siostrę albo kuzynkę.
Czy przyjaciółkę rodziny.
Kogoś, z kim mamy jakiś związek, żebym nie...
żerowała na ciałach młodych kobiet.
Co?
SADIE
Do bani z tym, co przechodzisz.
Tak, to prawda. Dzięki.
Dzięki?
Za potwierdzenie, że moje życie jest do bani.
To dużo dla mnie znaczy.
Cóż, nie ma za co.
Jesteście tylko przyrodnim wujkiem i ciocią,
ale jesteście mi najbliżsi w całej rodzinie.
Kapujecie to.
Wszyscy na mnie siedli, żebym się pozbierała,
jakby mnie wyrzucono, czy coś.
Ale wyrzucili cię z Barda, prawda?
Nie, dziekanat udzielił mi pozwolenia
na zakończenie studiów in absentia.
- Jest coś takiego. - Tak, to z łaciny, prawda?
Znaczy „wyrzucono”.
- Cicho! - Ostrożnie, ja tu prowadzę.
O, mój Boże. Nawet ty, spoko-wujek.
Sama wymyśliłaś to przezwisko, nie ja.
A sam fakt, że ktokolwiek nazywa mnie „spoko”
to dowód, jak bardzo „nie-spoko” jest nasza rodzinka.
- To prawda. - Tak.
MOST WASZYNGTONA
ALEJA WYTHE ALEJA KENT
PRAWY PAS
Myślałam, że wszystko miało być odnowione.
Cóż, chyba zapomnieli o naszym zakątku.
To jak Serpico.
Proszę bardzo.
O, mój Boże! Cześć, pieski!
Cześć, Sadie.
O, mój Boże!
Boże, żyjecie?
Więc, jak planujesz je skończyć?
Przez Internet.
Poważnie?
Czemu Internet?
W ten sposób nie muszę gadać z naiwnymi studentami,
którzy myślą, że świat obchodzą ich głupie nowelki,
które nawet nie są fikcją,
a słabo zawoalowanym szajsem o ich uprzywilejowanym wychowaniu.
Dziękuję.
I nie muszę słuchać, jakie to cudowne,
że publikują ich w magazynie literackim, o którym nikt nie słyszał,
jak Tin House, czy coś.
Czekaj, Tin House?
Tin House to szanowany magazyn literacki.
Tak.
- Opublikowali coś twojego, prawda? - Tak, raz.
Każdego z uczelni publikują w Tin House?
Nie każdego.
Chodzi mi to, że każdy uprawia autopromocję
i myśli, że ma zadatki na artystę, a ja na to:
„Mój wujek to zdobywca nagród teatralnych
a moja ciocia jest dramaturgiem i pisarką, którą...
zapraszają do Yaddo, a jej teksty publikują w znanych periodykach,
o których słyszeli zwykli ludzie,
jak na przykład The New Yorker.
Są po czterdziestce
a nadal mieszkają w mieszkaniu komunalnym przy Alei A
z kloszardami i graffiti na ścianie, więc nie gadaj
o »poświęceniach«, które musisz znosić, żeby zostać artystą, okej?".
Pycha!
Nie brakuje ci tego?
Byliście świetni.
Powiedz to związkom.
Miałem ci powiedzieć,
szedłem koło naszego starego miejsca. Wiesz co tam teraz jest?
- Nie. - Citibank.
Mój Boże.
Spróbuj zagrać Grotowskiego przed bankomatem.
„W tym roku mały zespół teatralny ze śródmieścia
przypomniał nam o zadziwiającej mocy teatru.
W Tacce, opowieści, dziejącej się w stołówce podmiejskiej szkoły średniej,
La Rata i jej dyrektor, Richard Grimes stworzyli komedię polityczną,
która zręcznie lustruje rasowe i społeczno-ekonomiczne podziały,
dzielące nasze społeczeństwo".
Kto to napisał?
Jonathan Saks, The Village Voice.
Zobacz, jakie to smutne.
Jesteśmy z czasów, kiedy The Village Voice miał znaczenie.
Skarbie.
Skarbie, nie śpisz?
- Richard. - Tak. Co?
Powinniśmy to zrobić?
Co zrobić?
Zapytać Sadie.
Jest taka młoda.
O to przecież chodzi, prawda?
Jakie to instagramowalne, dziękuję!
Potrzebujesz...
Mniam.
Dziękuję.
Boże, spójrzcie na nas. Niczym reklama dla dupków.
Czyli to my jesteśmy dupkami, czy tylko częścią reklamy?
Nie, to całe...
ludzie z cappuccino w kuchni na poddaszu i ich laptopy, psy i rozczochrane włosy.
Wiecie, ta cała bajka.
To nie wasza wina. Jesteście autentyczni,
ale zostaliście wtłoczeni w pożądane mechanizmy kulturowe.
Kurs o mediach i społeczeństwie konsumpcyjnym
zmienił mi życie.
Sadie...
chcielibyśmy o czymś...
Po prostu...
Wiesz, że mam tylko jedno jądro?
Tak, wiem.
- Tak? - Słyszałam od Charliego.
- Naprawdę? - Powiedział to mojej mamie.
Podsłuchałam przy którymś Dziękczynnieniu.
Nie pamiętam.
To było, kiedy robiliście te rzeczy z płodnością.
Nadal robimy te rzeczy z płodnością.
- Mama mówiła, że próbujecie adoptować. - To prawda.
Ale ostatnio postanowiliśmy, że dobrym pomysłem będzie spróbować
wszystkiego na raz.
Bo wiesz, młodsi się nie stajemy.
- Na pewno. - I właśnie nie udało nam się in vitro.
Chwila, że co?
- O, mój Boże, tak mi przykro. - Dzięki.
Do bani.
Ale to nie koniec. Będziecie jeszcze próbować?
Cóż...
teraz lekarz sugeruje... zupełnie inne podejście.
Mama mi mówiła, że macie dużo na głowie, ale nie miałam pojęcia.
To bardzo zły czas, żebym się u was zatrzymała?
- Nie, skąd. - Mam znajomych w Bushwick.
Nie, cieszymy się, że tu jesteś!
- Na pewno? - Tak.
Ja też.
Kocham was.
- Zrobię więcej tostów. - Dobry pomysł.
Mogę zabrać się za krzyżówkę?
Chcieliśmy cię zapytać o jajeczka.
Jajecznica jest w porządku, ale zjem jak wy lubicie.
Siemano!
Chodziło ci o siano...
- czy siemano. - Po prostu siemano.
- To moja bratanica, Sadie. Sadie, Sam. - Cześć.
- Sadie nam trochę pomoże.
Możesz jej wszystko pokazać.
W porządku. Spoko.
Okej. Chodź.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Lubię się całkowicie przygotować dzień przed targiem,
bo, no wiesz...
rozstawiamy się o piątej rano,
a o takiej godzinie jestem...
całkowicie upośledzony i niezdolny do podejmowania decyzji.
O, Boże, widać mi stringi, prawda?
Przepraszam.
W porządku.
TACOS CHOLULA AUTENTYCZNA KUCHNIA MEKSYKAŃSKA
- To dla smakoszy... - Jak często to dostajecie?
- Nie masz pojęcia! - Nie było cię tu!
Bez crema.
Mam więcej guac...
- Starczy. - Bierzesz pico de gallo?
To nie jego pierwszy raz.
Moje burrito jest bez sera?
- Tak. - Okej. Pachnie obłędnie.
Mamy wszystko.
O, mój Boże. Co to w ogóle znaczy?
ŻYJ W LUKSUSIE
To jak zaproszenie dla dupków.
IMPREZUJ JAK ŁOBUZ
Zgadza się.
O, mój Boże, mój przełyk, kurwa, płonie. Uwielbiam to.
Rachel i ja poszukujemy dawczyni jajeczka.
Wiesz kim one są, prawda?
Tak, wiem.
Reklamują to w szkole. Znam studentkę filmówki, która to zrobiła.
Zapłacili jej jakieś 10000 $. Tak sfinansowała magisterkę.
To był cały budżet jej krótkiego metrażu.
Firmę nazwała „Jajeczne produkcje".
To było wtedy dość zabawne.
Teraz już mniej.
Nie, to zabawne.
- Wiesz... - Nie, naprawdę jest.
Właściwie to chcieliśmy cię zapytać o twoje jajeczka.
W twoich jajnikach.
A, okej.
Co z nimi?
Cóż...
zastanawialiśmy się, czy rozważałaś kiedyś...
ich oddanie.
Nam.
- Jak z twoją znajomą. - Tylko, że inaczej.
- Nie. Tak. - Ponieważ...
Ponieważ...
znasz nas, więc byłoby inaczej.
Z czym by się to wiązało?
Ogólnie rzecz biorąc, przeszłabyś przez wszystko to,
przez co przechodziłam z in vitro, oprócz...
- przeniesienia. - Przeniesienia?
Umieszczenia zapłodnionego jajeczka z powrotem w twojej macicy.
- Mojej macicy, w tym przypadku. - Tak, zgadza się.
To nie będzie twoja, ponieważ to będzie Rachel.
Więc...
Twoja macica nie będzie w to zamieszana.
Skończysz zaraz po pobraniu, więc...
Przebadaliby cię najpierw w klinice.
Testy krwi, ocena psychiatryczna.
Nie, to nic takiego.
Muszą być pewni, że podołasz tej sprawie
psychologicznie.
Żebym nie zachowała się jak Mary Beth Whitehead?
Kto?
Nic, nieważne. To...
O kogo chodzi?
Czytaliśmy o tym na zajęciach z etyki medycznej.
Surogatka w sprawie Baby M.
W latach osiemdziesiątych.
A, tak. Odmówiła oddania dziecka, prawda?
Tak. Przepraszam.
- Wzmianka całkowicie nie na miejscu. - Nie.
Nie ma sprawy.
Więc...
co jeszcze?
- Leki? - Prawda. Hormony stymulujące.
Jak mogłem zapomnieć?
Wstrzykujesz je sobie, żeby zwiększyć liczbę jajeczek w cyklu.
Tak. To dość dużo...
zastrzyków. Pokażę ci. Widzisz?
- O, mój Boże. - Tak.
Wygląda gorzej, niż jest naprawdę.
Ale przez leki możesz się czuć...
mocno zakręcona emocjonalnie.
Moja psycholog ma na to zabawną nazwę. Jak to było?
- „Emocjonalna inkontynentywność." - O, Boże, straszne.
Dla ciebie będzie to mniej obciążające emocjonalnie,
gdyż to nie ty będziesz nosiła dziecko.
- Nie sądzisz? - Zdecydowanie.
I, oczywiście, ci zapłacimy.
Nie ma mowy, nie wezmę od was kasy.
Nie. Nalegamy.
Zapłacimy ci dokładnie tyle, ile dostałabyś w klinice.
Dziesięć tysięcy dolarów, jak ta znajoma.
Biorąc wszystko pod uwagę, to niewiele. Ale to normalna stawka i...
na tyle nas stać.
Nie musisz odpowiadać teraz.
To...
tylko omówienie.
To dużo do wchłonięcia, więc...
nie śpiesz się i przemyśl to.
Dobrze.
W porządku.
- Kto chce piwa? - Ja.
Nie. Okej, znaczy zrobię to.
To z jajeczkiem. Zrobię to.
Naprawdę to przemyśl. To olbrzymia decyzja.
- Nie musisz nam teraz odpowiadać. - Dla mnie spoko.
I tak nic nie robię ze swoim życiem. Nawet nie mam pracy.
A...
co jest wartościowsze, niż pomoc ukochanym ludziom w założeniu rodziny?
Zawsze byliście dla mnie wzorem do naśladowania.
Wspieracie mnie i...
nie oceniacie.
Będziecie wspaniałymi rodzicami.
Lepszymi od moich.
Hej. Nie mów tak. Masz świetnych rodziców.
Im też będziemy musieli o tym powiedzieć.
Nie możemy tego ukrywać. Pełna transparentność.
Nie widzę problemu.
Tak?
- Naprawdę? - Mama zawsze się mnie czepia,
że mam znaleźć cel i zrobić coś prawdziwego w życiu.
Nie ma chyba nic prawdziwszego, prawda?
Ostrożnie!
Dobrze? Słyszałaś?
Tak mnie nagrywasz, świrusko?
Będzie widać tylko moją łysinę i nic więcej.
Już są!
Cześć!
No dalej.
Jak leci? Macie dobry czas.
Przywiozłaś pranie?
Tak.
Dobrze.
Automat przyjmuje tylko grosze, a w pralni nie...
- Hej, Sadie! - Cześć!
- Co u ciebie? - O, mój Boże.
Hej! Świetnie cię widzieć!
Charlotte! Wszystko gra?
Macie ciasto?
Zwrócę ci resztę przed końcem roku!
Chodź no tu!
W porządku. Tak mi głupio. To jak...
Nie przepraszaj, nie wiedziałam, że jesteś tak wrażliwa. Mogę dalej?
- Proszę. Przepraszam. - Mamo? Ile?
Ile co?
Hej, Nelle! Hej, Jennifer.
Zagrasz później, nie?
Dziękuję.
- Są super-wygodne. - Chcesz je?
Byłoby super.
Nie będę używać mojej...
No wiesz, jak wszyscy absolwenci są...
To odrażające.
Na przykład, patrząc na koszule dziewczyn, kiedy chodzimy,
nie musimy nic robić.
Mam wszystkie zajęcia rozszerzone.
No, sama to sobie zrobiłaś.
Nie, tak musiałam.
Chcę się dostać.
Dostaniesz się.
Okej, ale jak bym nie zrobiła... Nie mogę zmienić.
Charlie.
- Nie dam temu rady. - Bo nie uczą nas, gdy jesteśmy dziećmi.
Charlie i ja zdecydowaliśmy, że chcemy w tym roku zrobić Dziękczynienie porządnie
i zanim zaczniemy
chcemy każdego przy tym stole zachęcić,
by powiedział, za co jest w tym roku wdzięczny.
To będzie „dziękczynne” Dziękczynienie.
Dziękuję, Charlie, moja opoko.
Dobrze, ja zacznę.
Chciałam powiedzieć,
że jestem bardzo wdzięczna Richardowi i Rachel.
O tak!
Za danie naszej córce, Sadie,
miłości i wsparcia, których potrzebuje, rozpoczynając nowe życie na Manhattanie,
i zapewnienie jej domu.
I, od siebie dodam, że wiem,
iż przechodzicie ciężki okres
a fakt, że zajmujecie się cudzym dzieckiem,
kiedy walczycie o posiadanie własnego,
jest tylko dowodem waszej niesamowitej wspaniałomyślności.
I... wierzę, że kiedyś
odpłacimy wam za to, co dla nas zrobiliście. Zdrowie!
Wasze zdrowie!
Mogę ja?
Tak, śmiało, Sadie.
To było piękne.
I to idealny wstęp do tego, co powiem.
Też jestem wdzięczna Richardowi i Rachel.
- za wszystko, co dla mnie zrobili. - Jaka popularność.
Od stażu w ich teatrze...
Raczej darmowej siły roboczej.
do zatrudnienia mnie w biurach Pickle Guy...
i, ostatnio, możliwości zostania u nich, do czasu aż wezmę się w garść.
Rachel, jestem ci bardzo wdzięczna.
Za czytanie wszystkich moich kiepskich scenariuszy i opowiadań.
I za traktowanie mnie poważnie jako artystkę,
kiedy sama miałam z tym problem.
I wreszcie,
to świetna okazja na podzielenie się wspaniałą wiadomością.
Idę tu na żywioł.
Nie pytałam ich, ale nie chcę zaprzepaścić tej chwili.
- Dobrze. - Nie sądzę...
Najbardziej jestem wdzięczna w tym roku, za możliwość pomocy
Richardowi i Rachel w spełnieniu ich marzenia.
- Sadie, to nie... Poważnie. - Oferując cząstkę siebie,
mogę im dać największy dar, o jaki można prosić.
Dar życia.
Oocyt.
Nie rozumiem. Co to jest oocyt?
Czy to nie...
jajeczko?
Postanowiłam, że zostanę ich dawczynią jajeczka.
I jeśli wszystko pójdzie dobrze,
o tej porze za rok,
będziemy wdzięczni za nowego członka naszej rodziny:
dziecko Richarda i Rachel.
Zdrowie.
- Tak. - To...
Tak!
Tak! To dobra wiadomość! Zdrowie!
- Chciałam... Nie uzgodniliśmy... - Teraz moja kolej, prawda?
- Możemy porozmawiać? - Co?
W tym Dniu Dziękczynienia,
będąc tu z rodziną i przyjaciółmi,
jestem najbardziej wdzięczny
za bycie trzeźwym od 31 dni.
Absolutnie trzeźwy od 31 dni.
Po moim trupie. Słyszysz?
To nie ma nic wspólnego z tobą. To moja...
To nie oświadczenie, że można pobrać twoje organy.
Będziesz z tym żyć przez resztę życia. To wpłynie na naszą rodzinę.
- Dużo o tym myślałam. - Naprawdę?
- Chcę im pomóc. To dużo dla mnie znaczy. - Ale zabawa.
Jesteś w centrum uwagi, ale co będzie po narodzinach?
Nie wiem, będę ciocią Sadie, kuzynką Sadie, jak będą chcieli. Mamo...
A gdybyś miała chorobę nerek, a ja, twoja przyjaciółka, mam dwie nerki?
Ludzie potrzebują tylko jednej. Pewnie, że bym ją oddała!
Choroby nerek są śmiertelne. Rachel nie umiera, tylko chce dziecko.
- Skąd wiesz? - Wybacz, chcieliśmy z tobą porozmawiać.
To miło.
A jak chcecie zapłacić? Kickstarter?
Jezu, mamo!
- Może pójdziemy na górę i... - Po czyjej jesteś stronie?
Po niczyjej stronie.
Nie zrobimy tego bez waszej zgody.
Więc jej nie macie.
Słuchajcie, to może...
Pieprzyć to!
...weźcie jedzenie, jedźcie do domu i pogadamy kiedy indziej?
- Dokąd idziesz? - Biorę pranie!
Boże, mamo. Jesteś w kontrze do cioci Rachel.
- Nie jestem w kontrze do nikogo. - Serio?
Czujesz się przez nią zagrożona.
Bo będzie miała książkę i dziecko, a ty nie będziesz miała nic?
Myślisz, że o to się martwię?
Martwię się o ciebie, Sadie.
Kto wie, czy nie zrujnujesz swojej płodności.
Boże, powinnaś zamrozić jajeczka, a nie je sprzedawać.
Absurd. Dużo dziewczyn tak robi i nic im nie jest.
Poza tym, nie chcę dzieci.
Teraz tego nie wiesz.
Wiem. Nie chcę dzieci. Chcę karierę.
Możesz mieć to i to.
Co?
Wiesz, ile razy mi mówiłaś,
że kobiety muszą wiele poświęcić, by mieć dzieci?
Że musiałaś opuścić szkołę, kiedy miałaś mnie?
Co miesiąc mam okres i swoje jajeczka spuszczam w toalecie.
Czemu im kilku nie oddać?
Co może być wartościowszego od daru życia
dla ukochanych mi ludzi, którzy desperacko chcą założyć rodzinę?
O, mój Boże.
Oni ci wyprali mózg.
Czemu czujesz się tak oszukana przez życie, mamo?
I jeśli uda mi się przetrwać dziś...
tylko dziś...
pokonam jedną trzecią drogi przez Trójkąt Bermudzki.
Nie podoba mi się to!
Trzeba było rozważyć anonimową dawczynię.
- Cholera jasna. - To jest zły pomysł.
Skarbie!
Wiem, że chcecie dziecko,
- ale tu chodzi o moje dziecko. - Nie jestem dzieckiem.
- Rozumiemy. - Gdyby była waszą córką,
popieralibyście to?
- Dobranoc. - Cynthia, my nawet nie...
- Okej. Dzięki! - Sadie!
- Szaleństwo. - Zadzwonimy do was...
Reprodukcja z wykorzystaniem dawcy to zwykle umowa
między anonimowymi i niespokrewnionymi osobami.
Ale niektóre pary preferują członka rodziny
lub zaufanego przyjaciela, co też jest okej.
O ile wszystkie osoby to dorośli, świadomi swoich czynów,
nie powinno być problemów.
Nie znaczy to, że taki rodzaj współpracy
nie wywołuje silnych emocji u każdego,
włączając w to resztę rodziny.
Oczywiście, że tak.
Dla większości ludzi to nieznany teren.
Ale za daleko wybiegamy do przodu.
Nie wiemy nawet, czy Sadie to odpowiednia kandydatka na dawczynię.
Moja rada jest taka, żeby rozpocząć
i w międzyczasie przemyśleć sobie,
co ta umowa oznacza dla was i waszej rodziny.
A po badaniach...
OCENA PSYCHOLOGICZNA
...i ocenie psychologicznej Sadie...
PRAWDA / FAŁSZ: 1. Mam ciężkie życie.
...możecie usiąść i podjąć w pełni świadomą decyzję.
FAŁSZ
2. Rzadko cierpię na zaparcia.
PRAWDA
3. Czasem opanowują mnie złe duchy.
4. Chcę zostać piosenkarką.
5. Nikt mnie nie rozumie.
6. Czasem mam ochotę rozbijać rzeczy.
Mówię do niego wujek Richard, ale on jest
bratem mojego ojczyma, Charliego.
Nie jesteśmy spokrewnieni.
Co w tym przypadku jest chyba lepsze.
Tak.
Ponieważ... w przeciwnym razie to by było kazirodztwo.
Dla jasności, nie widzę problemu z tym całym jajeczkiem.
Nie mówię, że to nie dziwne. To dziwne, ale...
Jestem periodontologiem.
Przeszczepiam liofilizowane kości ze zwłok w usta żywych ludzi.
Zniosę dziwne.
Ale Cynthia?
Jest inna, o wiele bardziej wrażliwa, szczególnie teraz.
Ma naprawdę ciężki okres...
hormonalnie.
Skarbie...
Oni ją sprawdzają.
Kto ją sprawdza?
Klinika, przed oddaniem jajeczka.
- Powinnaś z nią porozmawiać. - Nie potrzebuje mojej zgody.
To prawda, nie potrzebuje.
A co gdyby Richard i Rachel byli gejami?
- Proszę cię. - Nie, poważnie, co byś powiedziała?
Jeśli byliby homoseksualną parą, chcieli założyć rodzinę
i Sadie chciałaby pomóc.
Powiedziałabym: „Mazel tov.
Znajdźcie kogoś w Internecie a nas w to nie mieszajcie".
Sadie nie rozumie, co robi. Ona...
rozrzuca swój materiał genetyczny jak popcorn.
Licytuje rodzinny majątek, jakby nic nie znaczył.
Oni są rodziną.
- Co? - Richard i Rachel są rodziną.
- Co robisz? O, mój Boże... - Masz coś na brodzie.
- Możesz nie? Mógłbyś? - To krew.
To nic. Tylko pryszcz. Mój Boże, Charlie, proszę.
Nie dotykaj mnie. Próbuję się skoncentrować.
Dostałam się na Berkeley!
- Co? - Przyszedł list. Dostałam się!
- O, mój Boże, pokaż. - Idę na Berkeley!
Udało ci się! Jestem z ciebie dumny!
- Jesteśmy z ciebie dumni, prawda Cyn? - Tak, to świetnie, cieszę się.
Co się stało z twoją buzią?
To nic. To tylko mały...
To... tylko...
pryszcz.
Głupie. To...
Poczekasz na mnie na dole?
To nic takiego.
„Pani Sadie Barrett złożyła wniosek o uczestnictwo
w Programie Dawców Oocytów.
Celem tej oceny było uzyskanie wglądu
w jej kondycję psychiczną i emocjonalną.
Testy psychologiczne nie wykazują znaczących dowodów na psychopatologię.
- Super! - Świetnie!
Chwila, to najlepsza część.
„Pani Barrett pokazała się jako bystra i charyzmatyczna młoda kobieta,
która wydaje się zadowolona ze swojej decyzji.
Jest dojrzała, inteligentna i wysoce prawdopodobne,
że spełni wymagania medyczne odnośnie bycia dawczynią.
Podsumowując, zatwierdzamy Panią Barrett jako kandydatkę do oddania oocytów".
- Tak jest! - Tak!
- Trochę się martwiłam. - Ja o ciebie nawet bardzo.
Psychiatrycznie!
Przeszłaś?
Czemu jesteś zaskoczona?
Nie jestem, tylko...
Myślałam, że może...
Przepraszam.
Wiesz, że cię kocham, prawda?
Choć ani trochę się z tobą nie zgadzam...
szanuję cię
i jeśli ta sprawa jest dla ciebie ważna, powinnaś to zrobić.
Czyli spoko?
Nie, nie „spoko". Nic nie jest dla mnie spoko.
Ale widzę, ile to dla ciebie znaczy
i nie chcę ci przeszkadzać. Chcę cię wspierać.
We wszystkim.
Naprawdę?
Nie znaczy, że mi się to podoba.
Gwiazdka!
Co to robi?
Wyłącza nasze układy rozrodcze, żeby zsynchronizować okresy.
Kurde.
Jest ryzyko wywołania menopauzy?
Zasadniczo to jest menopauza. Wywołana chemicznie, czyli tymczasowa.
Dobrze, zaczniemy od Rachel.
W porządku.
- Proszę bardzo. - No dobrze.
Gotowa?
Raz, dwa, trzy.
Widzisz?
- Podskórnie. Nic wielkiego. - Dobrze, twoja kolej.
O, Boże, to urocze. Prawie jak w Drugstore Cowboy.
Skończone.
Mam zacząć auto-stymulację.
Uważaj, przez to będziesz czuła szaleństwo i zdezorientowanie.
„Emocjonalna inkontynentywność", pamiętam. Dam radę.
Raz, dwa, trzy.
- Kurwa! - Raz, dwa...
Jest doskonała!
Na pewno jej nie chcesz? Jest w doskonałym stanie.
Nie. Pasuje na ciebie. Nie mogę jej już nosić.
O, nie. Nie zaczniesz się chyba... drapować, co?
Boże, moja mama weszła w manię wyrzucania
z szafy wszystkiego, co choćby trochę przylega do ciała
i zostały same golfy,
tuniki, szale i reformy. Normalnie cały katalog Eileen Fisher.
Prawie jakby już nie miała ciała,
po prostu tonie w tych tkaninach i prawie wymazała swoją seksualność.
Jakby ją wysterylizowali.
Mogę użyć twój balsam? Mam taką suchą skórę. Linieję.
Jasne, bierz co chcesz.
EILEEN FISHER
O, mój Boże.
Moje cycki są takie duże od tych leków. Wyglądam jak gwiazda porno.
Będziesz świetną mamą.
Tak?
Na maksa.
Szkoda, że nie jesteś moją.
- Co? To szaleństwo. - Nieprawda.
Czasem tak o tobie myślę.
Jesteś moją mamą-artystką, Richard jest moim tatą-artystą,
a ja waszą córką-artystką.
A teraz to będzie jeszcze intensywniejsze, bo część mnie
wymieszana z częścią niego będzie rosła w środku ciebie.
Czy Sam jest atrakcyjny?
- Co? - Sam, pracownik Pickle Guy?
Nie wiem. Nigdy o tym nie myślałam.
Jest atrakcyjny
niczym jakaś popieprzona postać ze sztuki Sama Sheparda.
Złamany, ale ciacho.
Czy nasze dziecko też będzie pisać?
Twoje i Sama?
Nie, twoje i moje.
Cholera, to mój wydawca.
- Cześć, Liz. - Widziałaś?
Nie, widziałam co?
- Wybacz. - Okładkę książki.
Chwila...
POMYŚLAŁEM O TOBIE
OKŁADKA KSIĄŻKI
Jesteś tam?
STUDIUM KOBIECE POWIEŚĆ
Kompletnie nie oddaje treści książki.
I niby nie rozumiem strony biznesowej, co zresztą jest prawdą.
Ale wiem, że gdyby napisał to facet, nie opakowaliby tego jak ciastko.
Mam tego, kurwa, dość.
To samo z tym koszmarem z płodnością. Czuję się zdradzona.
Przez co?
To pieprzenie, które wciskali na studiach.
Ideologia feministyczna.
Bajkę, że można mieć karierę, a potem dzieci.
Oczywiste, że to nie wypaliło.
Powinniśmy wysłać im rachunki za inseminacje i in vitro.
Nie możesz winić feminizmu drugiej fali za naszą ambiwalencję w kwestii dziecka.
Nie jestem ambiwalentna.
Teraz nie jesteś.
Bo czujesz, że statek opuszcza port.
Ale wcześniej ciągle zmieniałaś termin. Pamiętasz?
„Zaczniemy, kiedy tylko skończę tę sztukę",
„zaraz po tym, jak opublikują artykuł",
„jak skończę książkę".
Obwiniasz mnie?
Nie obwiniam cię.
Mówię, że musimy wziąć odpowiedzialność za tę sytuację.
Wiele kobiet ma dzieci w wieku 41 lat. Myślałam, że też mogę.
O to, że nie możemy zajść w ciążę nie obwiniajmy Glorii Steinem.
Więc czyja to wina?
Chyba moja, bo byłam zajęta pisaniem głupiej książki.
Tego nie powiedziałem.
Wszyscy lekarze mówili
o moim zaawansowanym wieku, moich starych jajeczkach.
A nagle w trakcie in vitro, niespodzianka,
wychodzi, że twoje plemniki są na urlopie.
- Co to miało do cholery znaczyć? - Nic.
Po prostu odpuśćmy.
Nie powinniśmy winić doktora Dordicka,
Belli Abzug czy kogokolwiek innego, że to spierdoliliśmy.
Chodzi ci, że ja spierdoliłam!
Czemu czuję się, jak w sztuce Wendy Wasserstein?
Nie wiem, ale to nasza rocznica, a ja muszę iść do...
lekarza, żeby wsadził mi kamerę w pizdę,
więc czy możemy o tym teraz nie gadać i to wyprzeć?
Czy stłumić czy co tam jest bardziej odpowiednie,
byle zmierzać w dobrym kierunku?
To „stłumienie".
Stłumienie to świadome zapominanie.
Wyparcie jest nieświadome.
- Hej. - Sadie, ty...
Niespodzianka!
Szczęśliwej rocznicy.
- Świetnie pachnie. - Tak!
O, mój Boże!
„Donny, uspokój się i wypij tonik!"
O, mój Boże!
Czytaliście „Niewinność” Harolda Broadkey'a?
Nie sądzę.
Ja też nie.
Odmienia życie.
- To o cunnilingus na Harvardzie? - Tak, to.
Cały tekst o minecie, tak?
Tak, czytałam to na zajęciach ze współczesnych opowiadań.
Później wykładowca kazał o tym napisać,
bo nie mogliśmy utrzymać języka za zębami. Moją pracę nazwałam „Doświadczenie”.
Żart niezamierzony.
Nie utrzymaliście języka za zębami po nowelce o cunnilingus.
Ktoś musiał to powiedzieć!
Nadal nad nią pracuję, ale...
zastanawiam się, jeśli bylibyście zainteresowani,
chciałabym usłyszeć wasze zdanie.
- O, Boże, nie mogę się doczekać. - Pewnie.
Boże, byłoby wspaniale.
Ale to ściśle tajne,
bo przez cały semestr mama prosiła o jakieś moje prace
a sama myśl, o tym, że przeczyta jak...
dławię się kutasem,
jest przerażające, nawet jeśli to fikcja.
DOŚWIADCZENIE
Intensywne.
O, Boże. Nie musiałeś czytać dzisiaj.
W porządku.
To nasza rocznica.
Przynajmniej poczytam o fellatio.
O, mój Boże.
- Tak, tak. - Żartowałem.
Pa!
Dokąd idziesz?
Spotkać się z Samem.
Fajnie.
Tak, fajnie.
Baw się dobrze.
- Miłej zabawy. - Dobrze.
Tylko bez seksu.
No wiesz, po prostu nie teraz.
Nie planuję uprawiać seksu.
Wiem, ale jakby tak wyszło.
W tej chwili jesteś wyjątkowo płodna.
- Wybieramy się do kina. - Na co idziecie?
Coś w Anthology Film Archives.
Dokument o jakimś muzyku.
Martwi mnie fakt, że nie dostałem doktoratu
na żadnej uczelni, a Bill Cosby dostał.
Nawet Dylan dostał.
George Martin ma tytuł Sir.
Paul McCartney ma tytuł Sir. Elton John ma tytuł Sir.
Buddy Holly ma znaczek.
No wiesz...
Zły film na randkę.
UDRĘKA I EKSTAZA PHILA SPECTORA
Powinni dawać ostrzeżenie typu: „Nie nadaje się na randki".
Kompletnie niszczy nastrój. Nacisk na „niszczy".
No to chyba zawaliłem.
Co?
Naszą randkę.
Czekaj, nie. To nie jest...
Tak myślałem.
Zależy od ciebie.
Czy jesteśmy na...
randce?
Dobre pytanie.
Nie wściekajcie się.
Przysięgam, nic nie robiliśmy.
Tylko przytulanie i pocałunki.
Nic dopochwowego.
Dobra, to poczekam w samochodzie.
Siadaj tutaj i...
Widzimy się po wszystkim, okej?
Popierniczone z tymi pociągami.
Spóźniłaś się.
Nie dostałaś SMS-a?
SMS nie zastąpi bycia na czas.
Okej, przepraszam.
Ale jak mówiłam, pociągi są popierniczone.
Dokąd idziesz?
Zobaczę, czy cię przyjmą.
Właśnie przyszła. Czy jest szansa, że ją przyjmiecie?
- A możecie poczekać? - W porządku.
- Okej. Proszę. - Tak. Bardzo dziękuję.
Co powiedzieli?
Wcisną cię za pół godziny.
Fajnie.
Czyli nie ma problemu.
Ja też poczekam w aucie.
Skarbie.
Tutaj!
Leje!
- Mogę siedzieć z tyłu. - Nie, siadaj z przodu.
Cześć.
O, rany!
Wzięłam ci Green Goddess z dodatkiem pędów pszenicy.
Wszystko gra?
- O, nie. - Boże.
Skarbie, przepraszam, że się wściekłam. Chyba przesadziłam.
Nie o to chodzi?
Lekarz na mnie nakrzyczał i powiedział, że jajeczka nie rozwijają się prawidłowo.
- Co? - Dordick na ciebie krzyczał?
Dr Russell.
- Jaki dr Russell? - Chyba tak się nazywa.
Powiedział, że mam za mało pęcherzyków,
że słabo reaguję,
że w moim wieku powinnam mieć sporo więcej
i moje jajeczka nie rosną w odpowiednim tempie.
Powiedział, że miał 41-letnie pacjentki, które wytwarzały więcej jajeczek ode mnie.
O, mój Boże.
Skarbie, co ty robisz?
Muszę pomówić z dr Russellem.
Przykro mi, doktor jest zajęty.
Ale mogę mu przekazać wiadomość.
Dobrze. Proszę przekazać, że moja bratanica nie jest tchórzem.
Proszę to zapisać.
Proszę przekazać, że nasza dawczyni,
która daje nam dar życia,
- jest traktowana jak śmieć. - Proszę nie podnosić głosu.
Czy coś się stało?
Doktorze Russell, to Richard Grimes.
Witam, doktorze Kogut. Co u pana?
Przepraszam, co...
Naprawdę? Przeprasza pan?
Bo moja bratanica siedzi i płacze w samochodzie,
czując się jak jakieś wybrakowane zwierzę hodowlane,
bo powiedział żeś pan, że wytwarza za mało jajeczek!
Czy mam wezwać ochronę?
Nie wiem, jak pan chcesz.
Przepraszam.
Zajmę się tym.
Przepraszam.
Zbiorę to.
Kurde.
Ci z góry cię nie wkurzają?
Trzy miesiące mieszkałam w akademiku.
A, racja.
Wiesz...
W każdej chwili możesz zrezygnować.
Nie martw się o głupie liczby.
Wystarczy jedno dobre jajeczko.
A przynajmniej to nam mówili.
Dobranoc.
- Jak tam? - Dobrze, co u ciebie?
- Dobrze. - To dobrze.
- Muszę... - Tak, jasne, przepraszam.
Hej, Sadie?
Coś cię dręczy?
- Nie bardzo. A powinno? - Nie, ja...
Wydajesz się oziębła.
- Jestem w toalecie. - Nie, kilka dni temu rano, ty...
wyszłaś, nim się obudziłem.
Przepraszam. Ja...
byłam na coś spóźniona.
Nie zgrywam wstydliwej, czy coś,
po prostu...
mam sporo gównianych spraw na głowie.
„Ludzka gonadotropina kosmówkowa".
Jezu, prawdziwa fantastyka naukowa.
To zastrzyk wyzwalający.
Sprawia, że jajeczkujesz, 36 godzin później jest pobranie,
A potem, finito!
Gotowa?
W porząsiu.
No dobrze. Raz, dwa, trzy.
Wiem, że to oczywiste, ale...
nie zrobilibyśmy tego bez ciebie.
O, Boże. Wiecie o czym nie rozmawialiśmy?
O czym?
O samym porodzie.
Czy zrobicie to w domu,
z doulą, wanną i łożyskiem?
Naturalny poród?
Póki co, nic z tego nie było naturalne.
Nie wiem, czemu mielibyśmy teraz zaczynać.
Powiedziała, że mam najnudniejszą pracę na świecie.
Przez cały dzień... tylko usypiam ludzi.
Naprawdę? Okej.
Zrobili DIP na 15 jajeczkach. Sześć zapłodnionych i dwa czekają.
Czy to dobrze?
Jestem szczęśliwa.
Dużo przybrałaś po tym na wadze?
Przysięgam, przez te trzy dni przybrałam sześć kilo.
Twoje ciało potrzebuje czasu, żeby zregenerować się po hormonach.
Nie przejmowałabym się.
Kawa jest na stole. I jajecznica i truskawki.
Dzięki.
- No dobrze. Zdrowia! - Dzięki.
- Do zobaczenia. - Pa!
Jak ona przybrała na wadze? Od dwóch dni nic nie zjadła.
Zatrzymanie wody w organizmie. To normalne.
Hej. Wszystko gra?
Nie wiem.
- Co się, kurcze, dzieje? - Coś jest źle. Ja...
Zaczęło się kilka dni temu, po pobraniu.
Tak. Jesteśmy w trakcie in vitro.
- Chcesz zajść w ciążę? - Nie.
- Ja chcę. - Jasne.
Czyli nie jesteście rodzicami.
- Przyszli rodzice. - Jasne.
To moja ciocia i mój wujek. Ja jestem dawczynią.
- To skomplikowane. - Widzę.
Czy przy pobraniu były trudności?
Nie.
Tak właściwie...
Znaczy, coś w tym rodzaju.
Co się stało?
Ja nie byłam...
Miałam za mało pęcherzyków...
więc zwiększyłam dawkę folikulotropiny.
O ile?
Tyle...
O, mój Boże.
Ten lekarz to pieprzony idiota.
Nie, to nie on.
On mi tego nie kazał zrobić.
Sama to zrobiłam.
Co?
Zwiększyłam dawkę na własną rękę.
Po prostu chciałam, żeby to się wam udało.
Wydaliście tyle pieniędzy. I wiem, ile to dla was znaczy.
I nie chciałam was zawieść.
Już dobrze.
Puk, puk.
Wszystko w porządku, mamo.
Jestem na obserwacji.
Kochanie.
Moje dziecko.
To nie ich wina.
To ja. Jestem idiotką.
Przerwać progesteron,
plastry z estrogenem, Estradiol i suplementy.
Barbara zadzwoni za tydzień umówić wizytę i porozmawiamy co dalej.
Przykro mi, kochani.
Dobrze, dziękuję.
- Dokąd idziesz? - Wyprowadzę psy.
Tak mi smutno.
Richard?
Boże. Czy oni nigdy, kurwa, nie przestaną imprezować?
Kurwa!
Cholera jasna...
Słyszałeś?
Tak, słyszałem.
Rozumiem, że powinienem coś teraz dla ciebie zrobić.
Pocieszyć cię, czy coś. Ale wybacz, nie mogę.
Nie potrafię tego zrobić.
Znienawidzisz mnie, że to powiem.
Pomyślisz, że to ohydne świętokradztwo.
Ale właściwie to nawet się cieszę, że ten cykl nie zadziałał.
Bo teraz to już koniec.
Wiem, że to niemiłe, ale właśnie tak się teraz czuję.
Odciążony.
Chyba już nawet nie chcę dziecka.
Chcę odzyskać moje życie.
Spójrz na nas. Katastrofa.
Jakbyśmy nie mieli związku, a co dopiero małżeństwa,
nie jestem twoim mężem,
jestem jakimś facetem, który wstrzykuje ci w tyłek hormony.
Nie uprawiamy seksu.
- Czekaj, to o to ci chodzi? Seks? - Nie.
Tak.
Może. Sam nie wiem.
A co ty myślisz? Czy jeszcze będziemy uprawiać seks?
Naprawdę mnie o to teraz pytasz, czy tak teoretycznie?
Nie, naprawdę cię o to pytam.
Czy myślisz, że kiedyś będziemy uprawiać seks?
Nie wiem, Richard.
- Nie wiesz? - To znaczy, tak.
Tak, w pewnym momencie.
- Jaki to konkretnie będzie moment? - Nie wiem!
Czemu tak to drążysz?
Nie drążę. Zwracam tylko uwagę, że odkąd dostaliśmy obsesji na punkcie...
tego projektu, uprawialiśmy seks raz przez 11 miesięcy.
I musiałaś się nawalić butelką wina, zanim to w ogóle rozważyłaś!
Jezu... Dr Dordick miał większy kontakt z twoją pochwą niż ja!
Chcesz teraz uprawiać seks? O to chodzi?
Właśnie mieliśmy nieudane in vitro.
I nie wiem jak ty, ale przez to czuję się jak gówno.
I jak martwa. I przybita. I nie wprowadza mnie to w...
szczególnie erotyczny nastrój.
Ale jeśli jesteś zdeterminowany, to...
na pewno coś tam osiągniemy.
Nie mogę tylko zagwarantować dużo radochy.
Patrz, bateria działa. Jakie mamy szczęście.
Zwolnij, łatwo to przegapić.
Tam. To tu.
- Witam. - Hej.
- Cześć. - Hej, Sadie?
- Tak. - Jestem Jonathan.
- Miło cię poznać. To dla ciebie. - Wzajemnie.
- Fajnie. - Dobrze.
- Jestem Richard. Miło cię poznać. - Jonathan, wzajemnie.
- Hej. Rachel. - Moja żona.
To oni.
Spencer i Katrina Trask.
Nasi patroni.
- Okropny pech z dziećmi. - Nie mogli ich mieć?
Nie, mieli czwórkę, wszystkie wcześnie zmarły.
Niektóre są tu pochowane.
A, po ich odejściu,
przekształcili swoją posiadłość w miejsce pracy dla artystów.
Dlatego wy tu jesteście, ja jestem, dlatego wszyscy tu są.
Jest o tym w pakiecie.
Jasny gwint!
- Chwila, czy to... - No proszę!
Poważnie?
- Patrzcie na to. - To pokój Katriny.
Nieźle.
Spójrz, masz nawet swój szezlong.
To jest mój pokój?
O, mój Boże!
Byłam tu trzy razy i nigdy nie dostałam tego pokoju.
To jest...
Więc...
odbierzemy cię za jakiś miesiąc?
Właściwie, to nie musicie.
Sam to zrobi.
Zawsze chciał zobaczyć Saratoga Springs.
Więc nie chcę was fatygować.
Dziękuję, że pociągnęłaś za sznurki i się tu dostałam.
Nie pociągałam za żadne sznurki.
Nie szepnęłaś dobrego słówka? Myślałam, że dlatego mnie przyjęli.
Bierz to!
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Cukierek albo psikus!
Świetnie wyglądacie!
Kim jesteście?
Zmianą klimatu.
A pan?
Richardem Nixonem.
Był prezydentem, jak byłem mały.
Nie mogłem znaleźć Billa Clintona.
Jego chyba też nie kojarzycie.
Wybaczcie.
Proszę bardzo. Co wy na to?
Dziękuję.
- Dziękuję. - No dobrze.
Przepraszam za środowisko.
Gdzie była?
W bieliźniarce.
- Chodź tu! - Gdzie?
To numer 0-800.
Masz, odbierz.
- Czemu ja? - Ja... no dalej!
Halo?
Tak, to my.
Nie, cieszę się, że zadzwoniłaś. To idealny czas.
Wyszliśmy na...
Paradę Halloween.
Tak, Nowy Jork.
Ma swoje wady i zalety. Skąd...
Skąd jesteś?
Nie, nigdy nie byliśmy w Virginii.
WITAMY W VIRGINII
VIRGINIA JEST DLA ZAKOCHANYCH
Przybijamy.
BAR Z GRILLEM PO SĄSIEDZKU
Dziękujemy.
- Wszystko gra? - Tak.
No dobrze.
- Dziękuję. - Świętnie, dzięki.
Czekamy jeszcze na kogoś.
Przyniosę trzecie menu.
Proszę.
Tak lepiej.
DLA MII
Napisy: Kornel Łysikowski